تحقیقات نشان میدهند گریهٔ نوزادان با توجه به نیاز فعلی آنها، شکل و درجهٔ متفاوتی دارد. به زودی میتوانید نیازهای او را تشخیص بدهید. برای مثال:
وقتی آموختید که گریههای نوزاد را تفسیر کرده و به نیازهایش پاسخ دهید، او هم در گریههایش استادانهتر عمل خواهد کرد. وقتی برای غذا گریه میکند، شما به او غذا میدهید و به زودی میآموزد که هر وقت گرسنه شد به همان صورت گریه کند تا شما به او غذا بدهید. توجه سریع به گریه نوزاد در سه ماه اول زندگیاش باعث میشود که در ماههای بعدی کمتر گریه کند! بنابراین ارزش آن را دارد که برای حل جیغ و دادهای او وقت بگذارید.
از آنجایی که حالا دیگر میدانید فرزندتان احتمالاً در هر جایی ممکن است با فواصل ۳۰ دقیقهای تا سه ساعته در روز گریه کند، خودتان را آماده کنید و به خود (و همسرتان) یادآور شوید که قبل از گریه لازم نیست حتماً آژیر خطر را بشنوید؛ باید بدانید که گریه پیشهٔ نوزاد است و اینکه بیشتر والدین به موقع و با حوصله و تمرین میتوانند بفهمند که گریه او به چه معناست تا در صدد خاتمه دادن به آن باشند.
بیشتر گریهها، نشانهٔ گرسنگی نوزاد است، یا نشانهٔ نیاز او به آرام شدن که از طریق در آغوش گرفتن، نوازش کردن و تکانهای گهوارهای میسر میشود. اگر با این کارها آرام نشد، او را روی شانههایتان قرار بدهید و به آرامی بپرید و یا به شکل گهواره تکان بخورید یا قدم بزنید. سپس قنداق کردن را امتحان کنید، یک پستانک هم دم دست داشته باشید. آرام با او صحبت کنید یا آوازهای ریتمیک بخوانید و او را از سر تا پا ماساژ بدهید. راههای مختلفی را امتحان کنید تا ببینید که کدام مورد مؤثر واقع میشود.
مهم است که به احساسات و عواطف، استرس، گرسنگی و خستگی خودتان نیز اهمیت بدهید. اگر بیش از حد خسته شوید، کمتر میتوانید به نیازهای او پاسخ بدهید. اگر احساس میکنید که خیلی خسته شدهاید با همسر، مادر، خواهر و یا دوست و همسایه مورد اعتمادتان که میتوانند از نوزادتان مواظبت کنند، تماس بگیرید تا خودتان کمی استراحت کنید (با کسانی که شما را با توصیههای خود بمباران میکنند یا باعث میشوند که احساس عذاب وجدان کنید، تماس نگیرید).
اگر کسی را برای کمک گرفتن ندارید، ببینید که آیا کاملاً شیر خورده است یا نه، او را در رختخواب بگذارید و خودتان چند دقیقهای دراز بکشید و دوباره سراغ او بروید. به احتمال زیاد دیگر گریههای او قطع شده و هر دوی شما آرام شدهاید.
